Afgelopen week kwam ik een artikel tegen van Ernst-Jan Pfauth (schrijver van onder andere Intentioneel Leven) over hoe schrijven beter is dan typen. Het helpt beter met je gedachten ordenen, doordat je die handeling uitvoert. Typen gaat natuurlijk sneller, maar dat is soms blijkbaar te snel voor je gedachten, waardoor je jezelf niet de ruimte geeft om tijdens het schrijven andere ideeën op te doen.
Maar voor mijn blog typ ik dus alles. Dat is ook wel zo gemakkelijk, het staat meteen op mijn laptop. Anders moet je alles wat je geschreven hebt, weer overtypen.
Maar hij gebruikt dus Claude om zijn geschreven woorden (hier maakte Claude ‘voorraden’ van) om te zetten naar digitale tekst. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, dus wil ik dat ook eens gaan proberen. Meteen een mooie manier om mijn schermtijd wat te verminderen. Nou ja, als Claude mijn geschrift kan ontcijferen. En ik wil ook dat hij het letterlijk overneemt, dus niet ondertussen ook van alles gaat verbeteren.
En als het goed werkt, ga ik dan voortaan alles eerst op papier zetten? Zou het me ook wat opleveren, zoals bijvoorbeeld nieuwe ideeën voor mijn blog. Als het mijn gedachten kan ordenen, levert het misschien ook wel ruimte op voor nieuwe ideeën. Of maak ik het mezelf alleen maar lastiger? Ik ben er wel benieuwd naar en ik neig ernaar om nu alles te gaan schrijven. Voor een tijdje, om te ervaren, om te zien of het echt wat oplevert.
Maar voor nu is vooral de vraag of Claude mijn gekrabbel goed kan lezen. Ik vind mijn handschrift niet zo heel lastig. Benieuwd of dat idee inderdaad klopt!
De tekst hierboven, de cursieve tekst, heb ik dus eerst met de hand geschreven en daarna heb ik die met Claude omgezet. Wat dus heel gemakkelijk gaat; ik maak een foto van mijn tekst, zet die in Claude en hij maakt die tekst digitaal. Ik geef aan dat hij niets grammaticaal of tekstueel hoeft te veranderen. Mijn handschrift is niet meer zo geweldig, toch lukt het hem om bijna alles goed te ontcijferen.
Tot nu toe een geslaagd experiment, toch voelt het omslachtig. Maar toch, dat schrijven. Zoals ik al zei, mijn handschrift is niet meer zo geweldig. Niet dat ik een mooi handschrift had, maar ik vind het zonde dat het minder wordt. Ik heb altijd graag geschreven, met een flinke schrijfknobbel op mijn vinger. En dat trekt toch wel. Nou ja, die schrijfknobbel niet, maar dat schrijven. Alleen ga ik dan toch vaak voor de snelle manier, achter de laptop een stukje typen. Het schrijven op papier, het lijkt een hogere drempel te hebben. Terwijl het past bij het onthaasten, het tempo verlagen.
En ja, misschien toch echt maar gewoon eens proberen. Niet bij alles, maar gewoon de tijd weer nemen om gewoon wat van me af te schrijven. En wie weet levert het me inderdaad nieuwe ideeën en inzichten op. Dan is dat meteen een mooie winst en een motivatie om het ook door te zetten.
Ik ben heel benieuwd wat (en of) het je iets gaat opleveren. Zelf zou ik ook meer willen schrijven. Maar zoals jij ook zegt, ik kies altijd voor het – makkelijkere – typen. In de tijd dat ik bijna dagelijks journalde (met pen), had ik wel het idee dat ik nog meer mijn hoofd ‘op orde’ had en dingen (het leven) anders / beter onthield. Ben heel benieuwd wat je ervan vindt! Eens over nadenken of ik niet ook toch maar nog eens een poging moet wagen…