Het eerste boek uit de ‘Dochters van de oceaan’-serie. Een serie waarbij je natuurlijk meteen denkt aan De Zeven Zussen. Ik tenminste wel, waardoor ik vooraf twijfel heb of ik het boek zal lezen. Want De Zeven Zussen vond ik een mooie serie. Zou dit dan niet een slap aftreksel zijn? En natuurlijk is er maar één manier om daar achter te komen. Inderdaad, het boek lezen.
Eerst even de flaptekst:
In Opaal, het eerste deel van de gloednieuwe serie Dochters van de oceaan van Eleanor Buchanan, begint het verhaal in Schotland in 1931. Wanneer succesvolle zakenman Charles Blackmore vier eeuwenoude stenen weg laat halen voor zijn huis omdat ze zijn uitzicht verpesten, valt er een schaduw over zijn familie. Nadat hij zijn vrouw én zijn fortuin is verloren, worden zijn vier dochters gedwongen hun thuis te verlaten. Iris Blackmore is de eerste die vertrekt, met een schitterende opalen ring om haar vinger, een van de vier ringen die ze van hun moeder hebben geërfd.
Heden. Roz Chatton verhuist van Australië naar Londen, met weinig meer dan een oude ring van haar moeder. Op een dag stuit ze op een schilderij van vier oude staande stenen – een schilderij dat een onverklaarbare verbinding oproept met de ring aan haar vinger…
De opbouw van het boek is wel een beetje hetzelfde als de boeken over De Zeven Zussen. Misschien wel meer dan een beetje. Er zijn twee verhaallijnen, eentje in het heden en één in het verleden. Het verhaal van Roz en het verhaal van Iris. Verhalen die eerst niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar steeds dichter bij elkaar komen. Misschien een kleine spoiler, maar die ontwikkeling verwachtte ik al snel nadat ik aan het boek begonnen was.
Maar is het nu een slap aftreksel? Nee, dat vind ik zeker niet. Vond ik bij De Zeven Zussen het altijd lang duurde voordat het vooral op gang kwam, bij deze pakt het verhaal me al heel snel. Het leest ook fijn, heeft een goede spanningsopbouw en de twee verhaallijnen hebben allebei ontwikkelingen die blijven trekken.
Met 2 verhaallijnen heb je soms dat er een sterke voorkeur uitgaat naar één van de twee. Daardoor kan het echt lastig zijn om dan door een boek te komen. Dat is bij Opaal zeker niet het geval en ik ben benieuwd naar het vervolg!
4,5 sterren
