28. De moeder van David S.

De moeder van David S., geschreven door Yvonne Keuls, brengt me terug naar mijn middelbare schooltijd. Dit boek leende ik in onze bibliotheek, toen nog aan de Lisstraat (toch?), die een heel stuk groter was dan de kleine bieb die we nu in Oisterwijk hebben. Heerlijk vond ik het om daar rond te snuffelen tussen de boeken. En omdat ik nogal geïnteresseerd was in de wereld van de drugsverslaving las ik ‘De moeder van David S.’, ‘Christiane F.’ en ‘Het verrotte leven van Floortje Bloem.’

En die boeken kwam ik laatst tegen op Kobo Plus en bracht me dus terug naar die oude bieb. Waarvan ik het zo jammer vind dat we die niet meer hebben. Maar ik bedacht me ook dat ik eigenlijk niet meer goed wist hoe de verhalen verliepen, dus besloot ik om weer eens te gaan lezen in ‘De moeder van David S.’

Boeken lees ik nooit 2 keer, het verhaal is toch al bekend en wat is er nu spannend aan als je de afloop al weet? Maar ik maakte dus een uitzondering, ook omdat ik die afloop niet meer wist. En ik besefte me dat het natuurlijk heel anders is om zo’n boek te lezen als je zelf inmiddels ook pubers in huis hebt. Dat geeft toch net een andere leeservaring.

Mocht je het boek niet kennen, hieronder een samenvatting:

“In De moeder van David S. beschrijft Yvonne Keuls een aantal jaren uit de geschiedenis van een gezin waarvan de oudste zoon David aan drugs verslaafd is. Het gezin raakt volkomen ontredderd, maar Len – de moeder – weigert de jongen los te laten. Ze ziet hem afglijden naar steeds zwaardere drugs. Len beseft dat ze, wil ze ooit weer een normaal leven kunnen leiden, afstand moet nemen van het probleem. De hoofdpersonen in de beroemde sociale romans van Yvonne Keuls, waarin fictie en werkelijkheid een hechte eenheid vormen, zijn sterke figuren die in een ellendige situatie terecht zijn gekomen. Thema’s als leed en onmacht, angst en het grote gemis aan liefde, maar ook schuld en eigen verantwoordelijkheid worden met liefde behandeld.

Ook nu raakte het boek me weer, ik voelde de wanhoop van moeder Len, de frustratie en het verdriet. Het schuldgevoel en de onmacht. Hoe verschrikkelijk moet het zijn om je zoon ten onder zien gaan, terwijl er niets is wat je kunt doen. Hoewel het verhaal zich natuurlijk al een hele tijd geleden afspeelt, en we nu in een heel andere tijd leven, blijft het toch een actueel thema. Want nog steeds zijn er genoeg jongeren verslaafd, aan drugs, alcohol, gamen etc. Misschien is de toegang ertoe nu misschien zelfs wel gemakkelijker en heb je er minder zicht op, doordat een deel van het sociale lezen zich afspeelt via de telefoon.

Maar nog even terug naar het boek, het boek dat prettig leest, waarin je je kunt verplaatsen in het verhaal van moeder Len, waarmee je lief en leed deelt. Een sterkt verhaal, een interessant boek. Ook al speelt het, inmiddels, al wat jaren geleden, de problemen rondom verslaving blijven wel zo’n beetje hetzelfde. Ik geef het boek 4 sterren, zowel hier als bij Goodreads. Want die 4 sterren is het zeker waard.

Waardering: 4 uit 5.

Lees ook eens

  • Week 6: weer aan de slag

    Deze week probeer ik het gewone ritme weer wat op te pakken. Dat valt nog niet zo mee. We zitten nog steeds in een verbouwing, gelukkig is het einde in zicht. En het huis van mijn vader moet worden leeggehaald. Gelukkig hebben we daar iemand voor in kunnen schakelen. Dat scheelt alweer wat gedoe en…

  • De week van 6 februari

    Maandag De week is goed begonnen, want het lukte me om mijn hardloopschoenen aan te doen. Zo stom, ik kan vaak de motivatie niet vinden. Maar als ik dan toch ga, voel ik me naderhand echt goed. Zelfs een beetje trots. Waarom lukt het dan niet om van te voren al zin te hebben in…

  • De week van 13 februari

    Het werd een week van knopen doorhakken. Vooral één knoop, maar daar kom ik later in de week, maar wel in dit bericht, op terug. Maandag Naast mijn bureau staat een doos, waar ik kaarten, postzegels, tapes en meer in bewaar. Ik was iets aan het zoeken en besefte me dat ik nog best wat…

  • Tranen om een mondkapje

    Zoals je misschien al wel weet werk ik als medewerker Welzijn in de ouderenzorg. Een plek waar we volop te maken kregen met corona, waar een hoop maatregelen uit voort vloeiden, die zorgden voor een aangepast werksituatie. En die veranderde dan ook nog wel eens, want er kwam steeds meer bij. En dat heb ik…

  • Nadenk-moment

    Vorige week las ik dit bericht, ‘Waar is de Nederlandse blogosfeer?‘ geschreven door Frank Meeuwsen. Het zette me aan het denken. Eind december vorig jaar stopte ik namelijk met bloggen. Ik was er helemaal klaar mee. Ik werd teveel beïnvloed door cijfertjes, bezoekersaantallen, statistieken. En ik wilde teveel in een plaatje passen, maar het plaatje paste…

Eén reactie

  1. Ik ken de namen wel en Christiane F heb ik het vervolg van liggen. Zal er mijn ogen is voor open houden.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.