Een spiegel in mijn smartwatch
Sinds deze week draag ik mijn smartwatch weer. Deze gooide ik een aantal maanden geleden aan de kant omdat het ding me zo irriteerde, zowel door de meldingen die ik kreeg als door het gebrek aan activiteit aan mijn kant. Een tijd geleden deed ik mijn horloge weer even aan, om het na een dag weer weg te leggen. Maar deze week voelt het wel prima om mijn horloge weer om te hebben. De meeste meldingen staan uit, wat wel lekker rustig is. Dit is trouwens voor mijn telefoon ook zo; daar staan de meeste meldingen ook uit.
De melding die op mijn horloge niet uit staat, is de melding die ik in de avond krijg over hoe actief ik ben geweest. En ik denk dat ik deze nog maar even aan laat staan. Het is net een spiegel, die melding. Want het geeft voor mij nu goed weer wanneer ik toch net weer iets te vaak mijn grenzen ben overgegaan. Want die grenzen vind ik nog lastig om te bewaken. Afgelopen week voelde ik me namelijk goed; ik zat lekker in mijn energie. Wat meteen een valkuil is, want dan ga ik ook met van alles aan de slag. In de avond komt dan de melding dat ik een inspannende dag heb gehad en dat ik rust moet pakken. En eigenwijs als ik ben, kreeg ik die melding drie keer deze week. Tot ik gisteren voelde dat ik die melding dus eigenlijk niet zomaar kan negeren: ik was weer eens over mijn grenzen gegaan.
Maar ik leer steeds beter naar mezelf (en dus mijn smartwatch) te luisteren. Ik lastte een ‘luie’ dag in en die werd in de avond beloond met de melding dat ik een ontspannen dag achter de rug had. En vandaag probeer ik het ook weer rustig aan te doen. Het blijft zoeken naar de grenzen, naar de balans. Daarin wil ik natuurlijk niet te afhankelijk worden van mijn horloge. Zelf wil ik die ook voelen – en eigenlijk doe ik dat wel – maar het luisteren daarnaar schuif ik nogal gemakkelijk aan de kant. Dus die melding is dan toch even een fijne reminder.
