Dan toch eindelijk…

Vanochtend werd ik wakker, eindelijk een keer tot de wekker geslapen. Maar geen zin in een nieuwe dag. Net zoals gisteren eigenlijk. En de dag daarvoor. Terwijl het vorige week zo lekker ging. Met voldoende energie en zin om van alles aan te pakken. Hoe frustrerend is het dat het deze week weer als een plumpudding in elkaar is gestort.

Nu ben ik er echt wel klaar mee, ik loop al lang genoeg te tobben. Vorig jaar schreef ik er al dit bericht over. Ik ben me meer gaan verdiepen in de overgang, keek tv-programma’s, luisterde naar podcasts en las boeken. Door het overlijden van mijn vader was ik er een stuk minder mee bezig. Natuurlijk had ik nog steeds mijn klachten, zoals opvliegers, nachtelijk zweten, stemmingswisselingen, een onregelmatige cyclus en ga zo maar door. Mijn aandacht moest ik op andere dingen richten.

En vandaag was er het moment dat ik besloot om eindelijk eens een afspraak te gaan maken met de huisarts. Inmiddels ga ik maandelijks naar een rouwconsulent en merk ik dat ik dat ik daardoor al wat meer rust krijg in mijn hoofd. Dat geeft dus ruimte om ook met de overgang aan de slag te gaan. Want ik wil wel wat meer stabiliteit, zodat ik alle weken een normale dosis energie heb, ik niet ineens om kan slaan in humeur en ik gewoon een leuke moeder kan zijn, die een beetje in balans is.

Volgende week kan ik terecht. Ik hoop op een goed gesprek, maar zeker ook op iets om mee aan de slag te gaan. Al is het maar alvast een keer bloedprikken. Want ik denk dat ik wel wil gaan proberen om het met hormonen weer wat stabieler te krijgen. Maar goed, nog even afwachten dus.