De TTM-belevenis

Woensdagochtend ging ik weer voor de eerste na de Tilburg Ten Miles (TTM) hardlopen. Dat had ik al wel eerder willen doen, daar kwam alleen een virus tussendoor, waardoor hardlopen onderaan de lijst kwam te staan. Het gaf me wel de gelegenheid om toch nog eens na te denken over die hele TTM-belevenis. Want hoe kijk ik daar eigenlijk op terug? Met misschien wel de belangrijkste vraag; volgend jaar weer?

Opbouwen

In april liep ik de 10 kilometer en bedacht ik me dat 16 kilometer dan ook wel haalbaar moest zijn. Dus dat werd mijn nieuwe trainingsdoel, dat ik een jaarcontract kreeg bij een hoofdsponsor van de Ten Miles zorgde voor een extra bevestiging om het te gaan lopen. Voor het opbouwen naar die 16 kilometer gebruikte ik de hardloop-app van Evy. Om dat trainingsschema te volgen moest ik drie keer in de week hardlopen. En dat was soms best wel puzzelen, maar lukte meestal wel. Ik kwam steeds een stukje verder, tot ik bleef hangen rond de 10 kilometer en de opbouw van het schema me wat te langzaam ging. Ik kwam in een dip, zag het niet meer zitten en dacht niet dat ik ooit die 16 kilometer zou halen. Joris gaf me een figuurlijke schop onder mijn kont en gaf aan dat ik gewoon eens 12 kilometer moest gaan lopen. Dat lukt en een paar weken later liep ik 16 kilometer. Dat schema van Evy heb ik los gelaten en zorgde voor wat meer rust en meer zelfvertrouwen.

De #TTM

En dan is het 29 september, de dag van de Tilburg Ten Miles. Ik heb slecht geslapen en door de zenuwen lukt het ook niet goed om te eten. Ik kijk uit naar de loopwedstrijd, maar baal wel ontzettend van de zenuwen. Om voor mezelf wat rust te creëren ga ik op tijd met de trein naar Tilburg. Het zorgt meteen voor afleiding, ik kom al veel bekende mede-lopers tegen. Vanuit het station loop ik naar de Koepelhal om mijn startnummer op te halen en mijn spullen af te gooien. Ik hang wat rond, klets wat bij en loop dan met een aantal richting het startvak. Dan begint het wachten tot we eindelijk van start mogen. Omdat ik in startvak 4 sta, duurt dat even. Maar dan is het zover en gaan ook wij over de startlijn en begint de tijdsmeting. Ik ga rustig van start, loop mee met de pacer van 1:50 als richttijd. Ik spot onderweg de kinderen voor de eerste keer en daarna ga ik wat versnellen. Ik vind een lekker tempo en begin met het aftellen van de kilometers. Ondertussen genoeg support langs de kant en een hele hoop lopers onderweg. Maar jeetje, het is wel een lange tijd om onderweg te zijn. Maar het einde komt steeds meer in zicht. Mijn vader staat onderweg nog langs de kant om aan te moedigen en dan ga ik richting de Korte Heuvel. Ik kan zelfs nog een beetje versnellen, zie na de Korte Heuvel de kinderen weer en weet dat ik er bijna ben. Dan is het de bocht om en is de finish in zicht. Ik heb het gewoon gered, ik heb de Ten Miles volbracht en ook nog eens in een persoonlijk record!

Volgend jaar weer?

Er deden 8000 lopers mee aan de Ten Miles, dat is echt een flink aantal. Hardlopen is een hype, hardloopwedstrijden raken ineens uitverkocht. En hoewel ik het een leuke ervaring vond, weet ik nog niet of volgend jaar weer mee zal doen. Voor die 16 kilometer ben ik ook echt lang onderweg, een uur en 3 kwartier. Dan vind ik het leuker om 10 kilometer te lopen, dat is iets meer dan een uur. Daarnaast vond ik het ook heel erg druk, na de wedstrijd liep het helemaal vast, wat ik best akelig vond. Hardlopen blijf ik zeker wel doen, gezellig met de loopgroep op zaterdag. En doordeweeks één of twee keer in de week. Kleine wedstrijden hier in de omgeving vind ik ook nog wel leuk om te doen, maar die massale loopevenementen, ik denk het niet.