Gelezen: De heks – Frieda McFadden

Van Freida McFadden las ik eerder al wat boeken, drie om precies te zijn. Ik lees ze graag, het is in een fijne schrijfstijl geschreven. En de boeken zijn spannend, zonder heel spannend te zijn. Dat klinkt wat raar, maar het is een spannend verhaal zonder dat er nog wat extra spanning op wordt gezet. Nou ja, duidelijker wordt het even niet. Maar dat is in De heks ook het geval. Alhoewel ik het soms ook een wat vreemd verhaal vind.

Eerst even de flaptekst:

Wanneer Julia Barlow haar baan en haar appartement verliest, kan ze nergens anders heen dan naar Pemberton, het uitgestrekte zeventiende-eeuwse landgoed van haar familie op het platteland van Massachusetts. Officieel is ze daar om bij haar bejaarde grootmoeder langs te gaan. Onofficieel hoopt ze dat het oude huis haar een plek zal bieden om te verdwijnen.

In plaats daarvan begint Pemberton haar te ontrafelen.
Elke nacht stopt de staande klok precies om 3.41 uur. De lichten flikkeren zonder waarschuwing. En een stem zonder lichaam roept om hulp buiten Julia’s slaapkamerdeur.
Terwijl Julia zich verdiept in de duistere geschiedenis van het huis ontdekt ze het verhaal van een vrouw die in 1692 wegens hekserij werd geëxecuteerd – en ze beseft dat het verleden misschien nog niet klaar is met Pemberton.

Wanneer decennia aan familieleugens aan het licht komen, moet Julia een angstaanjagende waarheid onder ogen zien: Pemberton wordt mogelijk achtervolgd door vrouwen wier stemmen weigeren te zwijgen.

Het boek leest soms als een feelgood-roman. Het leven van een jonge vrouw staat op z’n kop en ze gooit daarom alles om. Volgens mij zijn er behoorlijk wat feelgood-romans die zo beginnen. En ook bij deze komt de liefde om de hoek kijken. Maar daarnaast is het allemaal niet zo feelgood. Het zou anders natuurlijk ook geen thriller zijn. 

In dit boek lopen er twee verhaallijnen, één in het heden en één in het verleden. Zoals zoveel boeken eigenlijk. Het geeft het boek wel wat extra’s, het zorgt voor vragen en het geeft antwoorden. Maar even los van dit boek, waarom zijn er zoveel boeken die voor deze opzet kiezen? Of kom ik daar toevallig iedere keer bij uit? Iets om op te letten bij het volgende boek dat ik ga lezen. 

Maar terug naar dit boek, de feelgoodroman die eigenlijk een thriller is. Het leest net zo lekker door als een feelgoodroman en heeft meer een sluimerende spanning. Er gebeurt van alles, het verhaal loopt goed, maar een echte thriller wil ik het niet noemen. Het boek kent verrassende wendingen, wat zorgt dat je blijft lezen en het tot einde spannend blijft. Dat kan ik wel waarderen, dat je niet al in het eerste hoofdstuk hebt uitgevogeld hoe het in elkaar zit. 

Dus ja, het boek krijgt van mij vier sterren, omdat ik het met plezier heb gelezen. Een fijn boek op koude winteravonden, lekker op de bank bij de kachel. Zou ik er kritischer naar kijken, dan zou het de vier misschien niet halen. 

★★★★★★★★★★

Lees ook eens

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.