Het theater in met Teun

Als je werkzaam bent in de ouderenzorg, heb je vast wel eens gehoord van Teun Toebes. Teun is die jonge jongen die al meer dan 2 jaar op een gesloten afdeling in een verpleeghuis woont. Hierdoor is hij een ervaringsdeskundige over de zorg in een verpleeghuis en maakt hij van dichtbij mee hoe er wordt omgegaan met mensen, die te maken hebben met dementie.

Hij schreef hier al een boek over, hierover schreef ik eerder al een bericht. En de volgende stap is een theatertour. Die tour is inmiddels van start gegaan en afgelopen donderdag zat ik samen met mijn collega, en nog vele anderen, te luisteren naar zijn verhaal.

Zijn verhaal is duidelijk, maak van mensen met dementie geen tweederangs burgers achter gesloten deuren. Laat mensen met dementie een normaal leven leiden, geef ze de vrijheid om eigen keuzes te maken, zorg dat mensen worden gezien en gehoord. Een hoop kreten achter elkaar, maar door wat simpele vragen komt Teun tot de kern. Want op de vraag of er iemand later in een verpleeghuis wil wonen, steekt één persoon zijn hand op. Op de vraag of iemand opgesloten wil worden, steekt niemand zijn hand op.

Alles is zo gericht op veiligheid, dat uit het oog wordt verloren wat echt waardevol is voor het leven. Wil je liever in een rolstoel zitten, afhankelijk van anderen en langer blijven leven of wil je blijven lopen, meer vrijheid hebben met meer kans op vallen en overlijden aan een gebroken heup ten gevolge van een val? Ik zou voor die laatste optie gaan. Meer genieten van het leven, van wat er nog kan, met de risico’s die er dan bij komen.

Op de plek waar ik werk, wordt er hard gewerkt aan een open deuren beleid. Een hele mooie ontwikkeling en ik kijk uit naar het moment dat het zover is. En ondertussen gaat Teun het land door met zijn verhaal. Waarvan ik hoop dat hij bij veel mensen mooie inzichten brengt, dat er meer gaat veranderen in de zorg. Dat er een beweging gaat ontstaan, die mensen met dementie weer in de samenleving zet.