Moe, geïrriteerd: uit de overlevingsstand
Afgelopen week had ik, na lange tijd, een gesprek met mijn therapeut, die me helpt bij de rouwverwerking. Ik zet erbij ‘na lange tijd’, omdat ik deze afspraak steeds aan het verzetten was. Wilde het naar het nieuwe jaar verschuiven of wilde het misschien wel helemaal stopzetten. De therapeute stuurde me een mail, waar ik boos van werd, maar waardoor ik toch maar die afspraak plande.
De therapeut was niet verbaasd dat ik de afspraak zo vooruit schoof. De laatste afspraak, die van inmiddels weer een tijdje geleden, was behoorlijk pittig, mijn overlevingsdeel nam het over en besloot dat die afspraak even niet nodig was. We hebben het veel gehad over dat overlevingsdeel, uit het traumamodel van Franz Ruppert.
Daar zit ik namelijk nogal in vast, waardoor ik mezelf niet de kans geef om alles van het afgelopen jaar te verwerken. Ik ben steeds maar gewoon doorgegaan. Ik voel me wel vaak moe en ben snel geïrriteerd. En ik geloof dat ik al tijdens het gesprek me ik er meer van bewust werd dat ik inderdaad in die overlevingsstand sta. Dat ik daarmee aan de slag moet, dat ik door die rouw heen moet in plaats van het weg te stoppen. Dat betekent ook dat ik meer tijd voor mezelf moet nemen. Moeten is een vervelend woord, maar ik denk wel dat het in deze situatie even nodig is.
Dus om die tijd te creëren ben ik gaan bedenken wat ik dan weg moet halen. Ik ben gestart met het opzeggen van mijn vrijwilligerswerk bij de atletiek vereniging. Ik ben nogal van het rigoreuze, dus zou dat per direct willen, maar heb nu aangegeven dat ik per 1 januari stop. Ik overwoog ook om te stoppen met mijn blog. Ik had daar alweer van alles bij bedacht, met Substack en regelmatig posten. Zo irritant dat ik mezelf altijd van alles op kan leggen. Maar goed, dat laat ik los, maar mijn blog niet. Want het is toch een fijne uitlaatklep. Wel heb ik wat pagina’s weggehaald en ligt de focus echt even alleen op mijn berichten.
En ik maakte met de therapeut de afspraak dat ik meer over mijn gevoel ga schrijven. Dat zal ik niet hier doen, maar met pen en papier. Dat is voor mij een uitdaging, ik ben er heel goed in om alles lekker oppervlakkig te houden. Dus echt mijn gevoel gaan benoemen, ik zie er wat tegenop. Ik merk dat ik ook al wat uitstelgedrag hierin vertoon.
Maar de eerste stappen zijn gezet. Ik denk sowieso dat deze bewustwording en het erkennen van die overlevingsstand een belangrijke stap is. Nu op zoek naar mijn gevoel.
