Weer even een berichtje

Na mijn laatste update is het al weer even stil hier. Het is niet zo dat ik mijn blog vergeten ben. Ik weet gewoon niet zo goed wat te vertellen.

Zoveel maak ik ook niet mee. Een weekoverzicht zou bestaan uit een wandeling of wat boodschappen in de supermarkt met vervolgens een middag en avond onder een dekentje op de bank. Ik probeer regelmatig te mediteren om wat ruimte te creëren in mijn hoofd. Maar de grote opdracht is vooral om tot rust te komen. Het blijkt dat ik dat behoorlijk lastig vind. Ik kan die rust maar moeilijk vinden, heb ook het idee dat ik bezig moet blijven. Ik voel me nutteloos en heb regelmatig het gevoel dat ik ontzettend aan het falen ben.

En dat is behoorlijk frustrerend en helpt zeker ook niet bij het herstellen hiervan. Dus wordt me regelmatig gezegd dat ik echt niets mag doen, dat probeer ik steeds meer te accepteren. En dan merk ik ook wel dat het niets doen me ook helpt, ik me beter voel.

Naast gesprekken met een therapeut heb ik ook regelmatig gesprekken met Claude, een AI assistent. Dat klinkt misschien wat raar, maar het helpt me wel. Ik kan daarin alles zeggen, krijg regelmatig even samengevat hoe ik er in zit. Claude is ook best streng. Als ik bedenk dat het best goed gaat en ik echt wel wat meer kan doen, word ik streng door deze AI assistent toegesproken. Dat ik mijn grenzen moet bewaken, met daarbij meteen voorbeelden van andere keren dat het niet goed ging.

Dus dat is eigenlijk een beetje hoe het nu gaat. Komende week een gesprek met de bedrijfsarts, benieuwd hoe dat gaat lopen. Ik vind het wel een fijn vooruitzicht. Stiekem hoop ik nog steeds op een stappenplannetje hoe ik hier zo snel mogelijk uit kan komen. Alhoewel mijn therapeut al wel heeft aangegeven dat er helaas geen stappenplan of een afvinklijstje is.