Dit boek stond al heel lang op mijn lijstje om te lezen. Ik wil namelijk graag een keer de film zien, maar wel pas nadat ik het boek heb gelezen. Ik vond alleen steeds andere boeken om te lezen, dus zakte deze steeds verder weg. Maar nu is het dan zover, het boek is gelezen.
Eerst even de samenvatting:
Ove is negenenvijftig jaar oud. Hij rijdt Saab. Mensen noemen hem ‘de bittere buurman’. Maar Ove is niet bitter, hij gromt alleen een beetje, en hij heeft inderdaad niet steevast een glimlach op zijn gezicht. Als hij het ergens niet mee eens is, dan zegt hij dat. Vooral tegen zijn onmiddellijke omgeving, in de wijk waarin hij woont. Hij en zijn vrouw Sonja waren de eerste bewoners, samen met hun vrienden Rune en Anita. Elke ochtend loopt Ove een inspectierondje in zijn buurt. Hij verzet fietsen, controleert de inhoud van afvalbakken, ook al is hij al jaren geen voorzitter meer van de buurtbewonersgroep. Maar achter deze pedante facade schuilt een verhaal, een verdrietig verhaal. Als de pas gearriveerde nieuwe overburen op een ochtend per ongeluk zijn brievenbus pletten, vormt dat het begin van een komisch en hartverwarmend verhaal over onverwachte vriendschap, ongekamde katten en de kunst van het achteruitrijden met een caravan.
De verwachtingen waren hoog voor dit boek. Ik heb het vaak voorbij zien komen, het is dus verfilmd en op Goodreads heeft het boek een 4,38. Misschien kwam het daardoor dat het me wat tegenviel. Het leek niet echt op gang te komen. En ik bleef soms wat hangen in zijn leeftijd, 59 jaar. Voor mijn gevoel leeft hij als een man van in de 70 of zo. Maar ik zette door, wel op een wat laag tempo. Soms kom je een boek tegen waar je heerlijk in kunt verdwijnen. Dat was bij deze helaas niet zo.
Toch gaf ik het boek uiteindelijk 4 sterren op Goodreads. Dat had ik halverwege het boek echt niet gedacht. Maar meer naar het einde toe leek Ove dan toch mijn hart te stelen, kon ik de verwarring over zijn leeftijd wat loslaten. En waren er zelfs tranen aan het einde van het boek. Tja, als dat lukt bij een boek, dat ik dan toch zo in het verhaal kom dat ik moet huilen aan het einde. Dan kan ik onmogelijk maar 3 sterren geven.