Buiten mijn bubbel

Mijn eigen blog op een eigen server, compleet in eigen beheer. Dat is een hele veilige omgeving. Het is een kleine bubbel waarin ik mijn berichten plaats. Die berichten worden door een aantal mensen gelezen en er wordt op gereageerd, wat ik altijd erg leuk vind.
Maar soms wil ik even verder kijken dan mijn bubbel en kom ik weer even terecht op Substack. Ik vind het dan weer leuk om daar wat te lezen en rond te kijken. Het geeft ook altijd wat inspiratie. En net wat meer interactie dan mijn eigen blog.

Zo plaats ik wat posts op Substack en gebruik ik ook de notes voor wat korte berichten. Dat voelt dan weer een beetje als de starttijd van Twitter. Wat onwennig wat ik wel en niet kan plaatsen. Wat wil je allemaal delen? Nu ben ik met het delen online best wel open. Misschien niet altijd even handig, maar voor mezelf is het vaak ook een manier om van me af te schrijven. En dat kan ook in een korte note over bijvoorbeeld mijn menstruatie die al een hele tijd afwezig is.

Natuurlijk kun je daar reactie op verwachten, er zitten vast meer vrouwen in dezelfde situatie, kan ik me zo voorstellen. Maar A. vond het ook nodig om even te reageren. Dat mag, maar ik vraag me dan af ‘Waarom?’. Ik kan het dan ook niet nalaten om zelf ook een reactie op zijn reactie te geven. A. en ik willen allebei graag het laatste woord, dus na nog een reactie heb ik het hem dat dan maar gegund.

Dan merk ik dus dat ik op Substack niet in die veilige bubbel zit, die ik op mijn zelf-gehoste blog wel heb. En vond ik dat vroeger minder lastig, ik merk dat het me nu aan het denken zet. Want zo’n reactie van een vreemde irriteert me. Dat zegt iets over wat ik gewend ben, de veilige bubbel van mijn blog. Aan de andere kant levert me dat wel weer iets op om over na te denken en te schrijven. Iets wat in die bubbel niet zo snel op deze manier zal gebeuren, met reacties van mede-bloggers die eigenlijk altijd positief zijn.

Ineens schiet het woord ‘comfortzone’ in mijn hoofd. Een woord waar ik allergisch voor ben, wat voor mij voelt als een dwangmiddel om dingen te doen die je eigenlijk niet wilt. Dat is natuurlijk wel een heel negatieve insteek. Want buiten je comfortzone treden is ook een manier om je wereld te verbreden. Als ik dat doortrek naar Substack, dan ligt dat buiten mijn comfortzone. Ik lees meer andere berichten en heb een andere interactie. Dit levert ideeën op die ik eerder niet had. Terwijl mijn blog mijn comfortzone is en ik ook wat betreft mijn berichten in hetzelfde cirkeltje blijf. En het één vind ik niet beter dan het andere, maar het geeft wel stof tot nadenken over waar ik me het beste bij voel.