Kos zondag 2 augustus
Deze zomervakantie gingen we met z’n drietjes naar Kos. Dat was een fijne vakantie, maar op sommige momenten ook best confronterend. Ik heb het toen even van me af geschreven, hieronder lees je het.
Kos zondag 2 augustus
Vanochtend was het er weer ineens, het gemis. We zijn op Kos, een vakantie die lijkt op de vakanties die mijn ouders hadden. Naar een warm land, in een fijn hotel. Wat zwemmen, wat naar het strand, de omgeving verkennen. We verkennen de omgeving wat uitgebreider, huren een auto. Ons pap hield niet zo van auto rijden, tijdens vakanties deden ze veel lopend.
De afgelopen week voel ik regelmatig de behoefte om even een appje te sturen. Om te vertellen over de jonge zwaluwen in de gang van het hotel, dat ze inmiddels zijn uitgevlogen. Of een foto van de grote jachten in de haven van Kos-stad met de vraag aan wie hij zijn boot nu weer heeft uitgeleend.
Of gewoon een foto van de jongste aan zijn zoveelste gyros. En iedere keer komt het besef, ‘oh nee, dat gaat niet’.
Iedere dag hier op Kos moet ik wel even aan ze denken. Ik merk dat ik dat prima vind, wel fijn zelfs. En nu ik er even bij stil sta, zo tijdens het schrijven van dit bericht komen er wel wat tranen. Tranen van gemis, maar ook wel van het besef dat ze samen mooie tijden hebben gehad. Hebben genoten van fijne vakanties. En dat hierdoor deze fijne vakantie ook bijdraagt aan mijn rouwproces.
