De laatste keer: over muziek en een stijgende lijn

Afgelopen woensdag had ik mijn tiende sessie bij de rouwtherapeut. Juni vorig jaar ben ik daar begonnen en ging ik daar zo ongeveer eens per maand naartoe. Ik heb er veel gepraat, veel gehuild en veel geleerd. Het klinkt als een afscheid en dat was het ook, een beetje onverwacht eigenlijk.

Alhoewel, misschien wist ik het al toen ik ernaartoe fietste. Ik luisterde naar de Evergreenweek van de jaren ’60. Want ja, ik kan weer muziek luisteren en luister deze week veel naar Radio 5. Liedjes waarmee mijn ouders zijn opgegroeid. Ik genoot van het zonnetje en mijn fietsritje. Dat besefte ik zelfs heel goed op dat moment.

Bij de afspraak vertelde ik dat ik een goede dag had en het zo fijn vind dat ik naar die muziek kan luisteren. Mijn ouders voelen dan fijn dichtbij, zonder dat het heel raar of zwaar voelt. Alsof ik het al beter een plek heb kunnen geven. Ik voel dat ze bij me zijn en dat voelt goed. Natuurlijk mis ik ze nog heel regelmatig, maar dat laat ik toe, dat mag er zijn. 

Aan het einde van de sessie vroeg de therapeute me hoe ik verder wil met het proces. Dat vroeg ze vorige keer ook al, toen schrok ik daar nog van. Nu had ik al wat nagedacht over die vraag en wist wel dat de frequentie van iedere maand niet nodig is. Door het besef dat alles beter een plek heeft, ik er beter mee om ga, kwamen we tot de conclusie dat dit voor nu de laatste sessie is. Mocht het in de toekomst nodig zijn, dan kan ik natuurlijk weer een afspraak maken. Maar voor nu houdt het even op. 

Dat voelde raar en Karel kwam ook meteen even tevoorschijn, omdat ik niets bij me had als bedankje. Karel moet niet zo zeuren, ik kan natuurlijk ook een kaartje sturen naderhand. 

Dus dat was het dan, de rouwtherapie is afgesloten. En dat past bij de stijgende lijn die ik al een tijdje volg.