Mijn ouders in een potje
Afgelopen zomer reden we met ons hele gezin naar Spanje. Met de auto en in de middenconsole een potje met wat as van mijn ouders. Een paar dagen daarvoor had ik een beetje as uit allebei de ‘urnen’ (raar woord, en zijn het ook niet echt) geschept en bij elkaar gedaan. De eerste vakantie in het buitenland met mijn ouders was namelijk naar Spanje. Toen met de bus, een reis van 24 uur zoiets.
Ze gingen dus mee, mijn ouders. Via Frankrijk door naar Spanje. In de buurt van de regio waar ik dus jaren geleden was geweest. Met het idee om de as ergens uit te strooien bij de Middellandse zee. Mijn ouders hielden van strandvakanties, het rustige tempo, het slenteren over de boulevard, een drankje (of iets meer) op het terras. Maar ook het ontdekken van de omgeving, een boottochtje stond ook altijd op de planning. Alleen ik kon het niet, het beetje as daar uitstrooien. Het lukte me niet om het juiste plekje te vinden, het lukte me niet om ze een beetje los te laten.
Afgelopen weekend gingen we een weekendje naar Vlissingen. Mijn ouders mochten weer mee in de middenconsole van de auto. Want voor die eerste keer naar Spanje gingen we vaak naar Groede, aan de overkant van Vlissingen zeg maar. Dus het idee was om zondag langs Groede te rijden en van daaruit naar huis. Maar het was zo mistig en mijn gevoel vertelde dat ik niet naar Groede wilde. Het voelde niet goed. Dus reden we nog even langs Veere om daar wat rond te kijken. En vervolgens, met mijn ouders weer in de middenconsole, naar huis.
Er komt vast wel een moment en plek waarbij je het wel voelt. Ze zijn niet gehaast. Neem je tijd.
Misschien is dat rijden en naar plekken reizen wel hetgeen je moet doen, dat de plek vanzelf komt. Als ze zoveel van het goede leven hielden, dan lijkt me dat dat is wat je ermee moet doen. Reizen, kijken, genieten.
Misschien moeten ze de komende tijd maar meereizen. Wie weet kom je ineens een mooi plekje tegen…
Er komt vast een moment, dat je de goede plek tegenkomt.
Dat denk ik ook, dat voel ik dan wel als het zover is.
Heel herkenbaar. Ik zelf heb een beetje as van mijn mama mee genomen naar de plaats in Nederland waar we veel gingen en daar haar uit gestrooid. Uit eindelijk is ze al een grote deel uitgestrooid aan de treurwil en mijn papa ook. Maar toch hebben we nog steeds een klein beetje van hun bij ons.
Dat is toch ook wel mooi, dat er toch altijd nog een klein beetje is. Ik merk dat ik er nu nog niet aan toe ben, maar inderdaad, ik kan altijd nog een beetje bewaren.